شهرسازی طبیعت گرا

انگاره های جریان شهر-ستیز آمریکایی در قرن بیستم در الگوی جدید شهرسازی طبیعت گرا تبلور پیدا می کند. الگویی بس خیال پردازانه تراز آنکه بتواند تحققی داشته باشد، اما نشانگر تفکر بخشی از جامعه شناسان و «برنامه ریزان شهری» آمریکایی است که تحت نام برود-ایکر سیتی به وسیله معمار بزرگ آمریکایی ، فرانک لوید رایت تدارک دیده شده است:اصول شهرسازی طبیعت گرا عبارتند از:تنها تماس با طبیعت را به عنوان بهترین راه حل مشکلات عنوان می کنند به گونه ای که کشاورزی به عنوان بهترین راه گذاران اوقات فراغت مورد توجه قرار می گیرد. بدین وسیله رشد هماهنگ فرد را مانند کلیتی امکان پذیر می دانند.در این الگو از صنعت برای رفع مشکلات شهر عصر صنعت استفاده می شود.پیشرفت فن به طور جدی مورد توجه است و حتی بیش از ترقی گرایان از مزایای صنعتی شدن بهره می گیرند. درعینحال که شهرشان به شدت وابسته به طبیعت است.نظامی نا متمرکز و مرکب از عناصر کانونی را توصیه می کنند که در یک شبکه غنی آمد و شدی قرار گرفته است.برخی از خصوصیات الگویشان نزدیک به ترقی گرایان و برخی دیگر نزدیک به فرهنگ گرایان است. از این رو حلقه ای واسط بین فرهنگ گرایان و ترقی گرایان محسوب می شود.فضاهای الگوی شهرسازی طبیعت گرا، هم باز است و هم بسته؛ هم عام است و هم خاص.شهرهایی با ابعاد نجومی که در تمامی جهات با پیرامونش در ارتباط هستند (اتومبیل،هواپیما،تلویزیون،بزرگراه